Gokhal Europa


Gokhal Europa

In Gokhal Europa treft een jongen een meisje. Ze hebben alle tijd – bijvoorbeeld om zich voor elkaar te interesseren. Maar het gesprek komt nauwelijks verder dan een uitwisseling van crisistaal. Echt praten kunnen ze alleen in een rollenspel, door in fantasie een ander leven te leiden. De jongen, die zich Exo noemt, droomt zich een nobele wilde, die overgeleverd aan barre elementen zijn ware kracht vindt. Het meisje, dat zich Pi noemt, vindt zichzelf in een roemrucht leven vol pracht en praal in verre steden, dan weer als altruïstisch beschermvrouw van een bedreigd ecosysteem. In een niemandsland van achtergelaten gebruiksvoorwerpen treffen ze elkaar. Elke dag. Of eens per jaar. Of misschien eenmalig, volstrekt toevallig. Om zich als moderne Adam en Eva los te sleuren uit een alledaagse realiteit.

Tekst Ellen Goemans, Ton Kas en Rutger Kroon Spel Ellen Goemans & Rutger Kroon Regie Ton Kas Productie Alles voor de Kunsten (Wilma Kuite). Publiciteit Anil Jagdewsing Fotografie Ton Kas.

Poskantoor

Postbodes Henk en Janco zitten hun vakantie uit, opgesloten in een derderangs resort. Tijdens het indrink-uurtje, voordat het animatie-team komt opdraven, passeert alles wat de hedendaagse conversatie interessant maakt de revue. Lijntrekkende collega’s, de afdelingsmanager, bonusgraaiers, pedofielen, eenzame huisvrouwen, erotische succesjes… De leuke avond krijgt echter nog extra cachet als zich onverwacht vrouwelijk bezoek aandient. Moeder Connie en dochter Chantal flaneren toevallig binnen de hekken van hetzelfde vakantieparadijs en tonen zich bereid op het gesprek in te haken.

Spel Ellen Goemans, Sylvia Hoeks/Eva Duijvestein, Rutger Kroon, Raymond Thiry Tekst Rutger Kroon i.s.m. Ton Kas Regie Ton Kas

Niezogekdâpoëzie zoslechverkoopt


Zo gewoon kan toneel tegenwoordig zijn – zodra het met z’n tijd meegaat.

Er gaapt een kloof van hier tot Tokio tussen de werelden van enerzijds Pi en Exo (codewoorden slettebak en autobrand) en Wigo (codewoorden new economy en autopech) – wat je noemt een hyperactuele setting, omdat het minimaal denkwerk vereist om er onze eigen trotse natie in te herkennen. De hele rotzooi komt voorbij, inclusief al het boeiends dat ons eventueel nog te wachten staat. Het is dat Pi en Exo zo ordinair zijn, want thematisch hadden ze naadloos in de mooie traditie van de inmiddels leeggebloede oudejaarsconference gepast. In deze toneel realiteit is het woord empathie echter allang uit de Dikke van Dale geflikkerd vanwege de kijkcijfers. Zo gewoon kan toneel tegenwoordig zijn – zodra het met z’n tijd meegaat.

Door Ellen Goemans, Rutger Kroon, Willem de Wolf, Ton Kas (regie) Lichtontwerp Gé Wegman Techniek Joris van Oosterhout